Debaty sejmoweXII Kadencja

Odpowiedź na interpelację w sprawie upadłości Banku Staropolskiego SA w Poznaniu oraz wypłat wierzytelności deponentom banku

   Szanowny Panie Marszałku! Przesyłam uprzejmie odpowiedź na interpelację pana posła Andrzeja Otręby w sprawie finansowania działalności Bankowego Funduszu Gwarancyjnego, przesłaną przy piśmie nr SPS-0202-697/02.    Kwestię upadłości Banku Staropolskiego SA należy rozpatrywać w oparciu o przepisy rozporządzenia prezydenta RP z 24.10.1934 r. Prawo upadłościowe (tekst jedn. DzU z 1991 r. nr 118, poz. 512, ze zm.), przepisy ustawy dotyczące upadłości banków z 29.08.1997 r. Prawo bankowe (DzU nr 140, poz. 939, ze zm.) oraz ustawy z 14.12.1994 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym (tekst jedn. DzU z 2000 r. nr 9, poz. 131, ze zm.).    Nawiązując do problemu możliwości odzyskania przez deponentów swoich wkładów, przedstawiam, co następuje.    Zgodnie z podjętą przez Zarząd BFG uchwałą nr 41/24/G/2000 z 18.04.2000 r. fundusz wypłacił deponentom upadłego Banku Staropolskiego SA środki gwarantowane, tj. 100% wkładów do 1000 euro i 90% wkładów do wysokości 11 000 euro. Trzeba wskazać, iż pozostałe niezaspokojone należności klientów Banku Staropolskiego SA mogą zostać przez nich dokonane w toku postępowania upadłościowego.    Procedurę postępowania przy realizowaniu czynności związanych z postępowaniem upadłościowym banków określają przepisy prawa bankowego i Prawa upadłościowego. Zgodnie z przepisami prawa postępowanie upadłościowe prowadzone jest przez powołanego przez sąd syndyka. Nadzór nad pracami syndyka sprawuje sąd w osobie sędziego-komisarza.    Na podstawie ustawy Prawo bankowe, art. 158-169, najkorzystniejszym z punktu widzenia zabezpieczenia interesów majątkowych klientów banku w upadłości jest sprzedaż przedsiębiorstwa bankowego jako całości w drodze przetargu ogłoszonego przez sąd. Nabywcą banku w upadłości może być wyłącznie inny bank. Sędzia-komisarz, po zasięgnięciu opinii Komisji Nadzoru Bankowego (KNB), określa warunki nabycia przedsiębiorstwa bankowego przez inne banki, wyznacza także bankom termin do składania ofert. Prawo nabycia przedsiębiorstwa bankowego przyznaje sędzia-komisarz, po zasięgnięciu opinii KNB, zaś nabycie banku w upadłości następuje w stanie wolnym od obciążeń, z wyjątkiem zobowiązań z tytułu rachunków bankowych oraz służebności gruntowych.    Jeśli nie nastąpi sprzedaż przedsiębiorstwa bankowego jako całości, wówczas syndyk, po uzyskaniu zezwolenia od sędziego-komisarza, przystępuje do sprzedaży poszczególnych składników majątku banku w upadłości. W tym przypadku nabycie tychże składników majątku następuje w stanie wolnym od obciążeń, z wyjątkiem służebności gruntowych.    Przy sprzedaży przedsiębiorstwa bankowego w całości ciężar spłaty zobowiązań upadłego z tytułu rachunków bankowych wobec klientów banku w upadłości bierze na siebie nabywca - inny bank. Natomiast w sytuacji sprzedaży poszczególnych składników majątku upadłego kolejność zaspokajania roszczeń wynika z art. 167 ustawy Prawo bankowe. Przepis ten przewiduje, że zobowiązania wobec upadłego wobec klientów, posiadaczy rachunków bankowych, zaspokajane są po należnościach BFG z tytułu wypłaconych przez ten fundusz gwarancji dla klientów takiego banku.    Należy podkreślić, że w oparciu o obowiązujące przepisy postępowanie upadłościowe tak skomplikowanego prawnie i organizacyjnie podmiotu gospodarczego, jakim jest bank, stanowi proces złożony i czasochłonny.    W przypadku Banku Staropolskiego SA, którego upadłość została ogłoszona w lutym 2000 r., pierwszy przetarg na nabycie tego przedsiębiorstwa bankowego w całości został ogłoszony w marcu 2001 r., zaś postanowieniem sądu z 16.07.2001 r. został unieważniony. W chwili obecnej trwają intensywne prace nad ogłoszeniem drugiego przetargu. Komisja Nadzoru Bankowego w dniu 26.02.2002 r., stosownie do art. 165 Prawa bankowego, wydała opinię w sprawie warunków nabycia przedsiębiorstwa bankowego przez inne banki.    Biorąc pod uwagę realizowane działania w ramach prowadzonego przez syndyka, pod nadzorem sędziego-komisarza, postępowania upadłościowego Banku Staropolskiego SA, należy stwierdzić, iż nadal istnieją po stronie poszkodowanych klientów środki prawne umożliwiające odzyskanie kwot ponad wypłacone już środki z tytułu gwarancji BFG.    Odpowiadając na drugie zawarte w interpelacji pytanie, a dotyczące dokonania zmian regulacji normujących zasady funkcjonowania Bankowego Funduszu Gwarancyjnego, należy poinformować, że w ramach dostosowywania polskiego Prawa bankowego do norm obowiązujących w Unii Europejskiej, ustawą z dnia 15.12.2000 r. o zmianie ustawy o BFG oraz ustawy Prawo bankowe (DzU nr 122, poz. 1316), ustalona została ścieżka dochodzenia do wysokości kwot depozytów objętych gwarancjami do wysokości środków gwarantowanych w bankach krajów UE. Zgodnie z ustawą:    a) z dnia 1.01.2001 r. wysokość środków gwarantowanych wynosiła:    - do równowartości 1000 EUR w 100%,    - powyżej równowartości 1000 EUR do równowartości 15 000 EUR w 90%,    b) z dnia 1.01.2002 r. wysokość środków gwarantowanych wynosi:    - do równowartości 1000 EUR w 100%,    - powyżej równowartości 1000 EUR do równowartości 18 000 EUR w 90%,    c) z dnia 1.01.2003 r. wysokość środków gwarantowanych będzie wynosić:    - do równowartości 1000 EUR w 100%,    - powyżej równowartości 1000 EUR do równowartości 22 500 EUR w 90%.    W związku z powyższym oraz wobec płynnie przeprowadzonej operacji wypłaty klientom Banku Staropolskiego SA sum gwarantowanych, w opinii ministra finansów nie zachodzi obecnie konieczność nowelizacji przepisów ustawy o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym w poruszonym w interpelacji zakresie.    Z poważaniem    Podsekretarz stanu    Jacek Bartkiewicz    Warszawa, dnia 18 marca 2002 r.